مقدمه: در دهم مارچ 1958 اولین زنی که تحت پیوند کلیه از خواهر دوقلوی همسان خود قرار گرفته بود توانست بچه سالمی، بدون آنکه داروی ایمونوساپرسیو دریافت کند به دنیا آورد. این مساله باعث شد که نکته مهمی اثبات شود و آن این بود که پیوند کلیه باعث بازگشت توانایی حامله شدن (fertility) خواهد شد و کارکرد نرمال کلیه به تنهایی برای تحمل حاملگی کفایت می کند و مجاورت رحم با کلیه نیز باعث مشکلات مکانیکال نخواهد شد. بدیهی است زنانی که تحت دیالیز قرار می گیرند، دچار کاهش قابل ملاحظه توانایی حامله شدن می شوند و ثابت شده است که پیوند کلیه باعث برگرداندن توانایی حامله شدن به میزان قابل ملاحظه در این زنان خواهد شد. در این مطالعه منابع معتبر و گایدلاین ها در خصوص کلیه پیوندی و بارداری بررسی و با توجه به تجارب محقق مطالب جمع بندی و ارایه شد. نتیجه گیری: مساله مهمی که باید زنانی که پیوند کلیه شده اند بدانند، این است که حاملگی حداقل یک سال و ترجیحاً 2 سال پس از پیوند باید به تعویق بیفتد. امکان بروز عوارض مختلف برای این دسته از زنان وجود دارد و عوارض حاملگی بعد از پیوند باید در نظر گرفته شود. لذا توصیه می شود ارزیابی مناسب دوره ای طی بارداری به صورت خاص و زیر نظر اورولوژیست و پریناتولوژیست به صورت مشترک صورت گیرد.

مقدمه: اثرات سوء هیپریوریسمی بر روی عملکرد کلیه حائز اهمیت است. بیماران با سابقه پیوند کلیه در خطر هیپریوریسمی و عوارض ناشی از آن قرار دارند. شناسایی و کنترل عوامل موثر در ایجاد هیپریوریسمی در این بیماران می تواند مفید باشد و نیاز به مصرف داروهای کاهنده اسید اوریک را مرتفع نماید. هدف از این مطالعه تعیین شیوع هیپریوریسمی و عوامل مرتبط با آن در بیماران پیوند کلیه می باشد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک تحقیق مقطعی-تحلیلی بوده که بر روی بیماران پیوند کلیه بالای هجده سال مراجعه کننده به کلینیک مهدیه کرمانشاه درسال 1398 انجام شده است. نمونه گیری به صورت غیراحتمالی و در دسترس بود. یافته های پژوهش: این مطالعه با حضور 165 بیمار پیوند کلیه انجام شد. شیوع هیپریوریسمی در این مطالعه 8/58 درصد بود. بیماران هیپریوریسمیک، میزان فیلتراسیون گلومرولی(GFR) کمتر و پروتیینوری بیشتری داشتند(P<0. 05). سطوح بالای اوریک اسید با جنسیت مرد، مصرف داروهای دیورتیک و مصرف داروهای ایمنوساپرسیو خصوصاً سیکلوسپورین ارتباط معناداری داشت(P<0. 05). بحث و نتیجه گیری: در این مطالعه، هیپریوریسمی در بیماران پیوند کلیه شیوع بالایی داشت و بیماران هیپریوریسمیک عملکرد کلیوی ضعیف تری داشتند. به نظر می رسد تشخیص به موقع هیپریوریسمی و انجام اقداماتی نظیر کاهش مصرف دیورتیک و انتخاب داروهای ایمنوساپرسیو با اثرات هیپریوریسمیک کمتر، نیاز به تجویز داروهای کاهنده اسید اوریک را کاسته و می تواند عملکرد و طول عمر کلیه پیوندی را بهبود ببخشد.

زمینه و هدف: زنان دچار نارسایی مزمن کلیه، پس از پیوند کلیه می توانند قدرت باروری خود را بازیابند. در چنین حاملگی هایی، خطرات بالقوه داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی را بر روی سیر حاملگی و جنین در حال تکامل، باید مد نظر داشت، گزارشاتی از بروز مالفورماسیون های جنینی، زایمان زودرس، سقط و عقب ماندگی رشد داخل رحمی وجود دارد. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت حاملگی در زنان دارای کلیه پیوندی در مرکز پیوند کلیه بیمارستان چهارمین شهید محراب کرمانشاه طراحی گردید.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی پرونده کلیه زنانی (225 مورد) که طی سال های 78-1368 پس از عمل پیوند کلیه حامله شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات شامل سطح کراتی نین سرم و فشار خون در طی حاملگی، سن مادر در هنگام حاملگی و فاصله پیوند کلیه تا تولد کودک و بروز رد حاد کلیه پیوندی، استخراج گردید. همچنین کودکان این مادران در دو نوبت به فاصله شش ماه مورد معاینه قرار گرفته و از نظر رشد و تکامل و وجود مالفورماسیون های آشکار بررسی شدند.یافته ها: جمعا 11مورد حاملگی در 9 زن دارای کلیه پیوندی، اتفاق افتاده بود. از این حاملگی ها، یک مورد (9%) منجر به سقط گردید. رژیم دارویی سرکوب کننده سیستم ایمنی در 3 مورد (30%) سیکلوسپورین A و استروئید و در 7 مورد (70%) سیکلوسپورین A  و ازاتیوپرین و استروئید بود. متوسط فاصله زمانی بین پیوند کلیه تا تولد کودک 15.67 ± 24.6 ماه و متوسط سن مادران در هنگام حاملگی 5.74 27.22± سال بود. متوسط فشار خون سیستولیک و دیاستولیک و سطح کراتی نین سرم در حین حاملگی با قبل از حاملگی تفاوت معنی داری نداشت. موردی از رد حاد پیوند کلیه یا حوادث مهم حاملگی مشاهده نگردید. از 4 کودکی که جهت معاینه مراجعه نمودند 3 مورد (75%) پسر و 1 مورد ( 25%) دختر بودند. حاملگی در 3 مورد (75%) ناخواسته و در 1 مورد (25%) خواسته بود. متوسط وزن هنگام تولد کودکان 0.47 ± 2.62 کیلوگرم بود و در 1 مورد نوزاد وزن کم هنگام تولد داشت (25%). هر 4 کودک از نظر رشد فیزیکی و روند تکامل طبیعی بودند و هیچگونه مالفورماسیون اشکار در آنها مشاهده نشد.نتیجه گیری: هر چند داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی می توانند از جفت عبور کرده و خطرات بالقوه ای را متوجه مادر و جنین در حال تکامل نمایند، این بررسی در کنار بررسی های مشابه، نشان می دهد که چنانچه قبل از وقوع حاملگی، شرایط لازم در نظر گرفته شود و حاملگی توسط تیمی مجرب از پزشکان با تخصص های گوناگون تحت کنترل باشد، اینگونه حاملگی های پرخطر، می توانند منجر به تولد نوزاد سالم گردند و بر روی عملکرد کلیه پیوندی نیز تاثیر سو نداشته باشند.

سابقه و هدف: پیوند کلیه درمان انتخابی در بیماران با نارسایی مزمن کلیه می باشد و نتایج درمانی آن در مراکز مختلف، متفاوت می باشد لذا این مطالعه با هدف بررسی نتایج اولیه پیوند کلیه در مرکز پیوند کلیه بیمارستان شهید بهشتی بابل انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه تحلیل بقا بر روی نتایج 200 مورد اول پیوند کلیه که در طی 5 سال متوالی انجام شد، صورت گرفته است. اطلاعات لازم نظیر سن، جنس، بقای 1، 2 و 3 ساله (بقای کوتاه مدت) کلیه پیوندی و افراد دریافت کننده پیوند، عوارض جراحی و نفرولوژی و کراتینین افراد در سالهای اول، دوم و سوم بعد از پیوند، جمع آوری و مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: میانگین سن بیماران دریافت کننده پیوند 15.1±39.34 سال بود 116 نفر (58%) از افراد مورد مطالعه مرد بودند. بقای 1، 2 و 3 ساله کلیه پیوندی بترتیب 98.86%، 97.3% و 97.3% و بقای 1، 2 و 3 ساله افراد پیوند شده بترتیب 96.63%، 96.63%، 93.12% بود. درمان پس زدگی حاد کلینیکی بدون اثبات پاتولوژیک در 19 نفر (9.5%) ایجاد شد که 16 نفر به درمان جواب دادند. نکروز حاد توبولر با تشخیص بالینی و کاهش تدریجی کراتینین در 13% از بیماران مشاهده گردید. عارضه جراحی در 3.5% ایجاد شد که به درمان جواب دادند. کراتینین بالای 2 در پایان سال اول در 0.5% مشاهده گردید.نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بقای کوتاه مدت کلیه پیوندی افراد دریافت کننده در حد قابل قبولی قرار دارد.

زمینه و هدف: در این تحقیق میزان بروز کانسر در بیماران پیوند کلیه و رابطه آن با برخی عوامل بررسی شده است.روش بررسی: در این مطالعه گذشته نگر 350 بیمار که حداقل یک سال از عمر کلیه پیوندی آنها می گذرد از نظر سن، جنس، بروز کانسر، داورهای ایمنوساپرسیو، نوع پیوند، مدت زمان دیالیز قبل از پیوند بررسی شدند. از این تعداد 289 نفر معیارهای ورود به مطالعه را داشتند.روش بررسی: از 289 بیمار 186 نفر مرد، 103 نفر زن، میانگین سنی آنها 13.9 ± 42.17 سال و متوسط پیگیری بیماران 33.24 ± 52.46 ماه بود. شش مورد کانسر در شش بیمار تشخیص داده شده بود. میانگین سنی 14.7 ± 51.71 (68-26 سال) و میانگین مدت زمان بروز کانسر بعد از پیوند 26.1 ± 50.8 (بین 15 تا 82 ماه) بود. دو بیمار مبتلا به اسکواموس سل کارسینوما، دو بیمار مبتلا به بازال سل کارسینوما و دو بیمار مبتلا به لنفوم بودند، و دو نفر از شش بیمار فوق فوت کردند.نتیجه گیری: سن، جنس، مدت زمان دیالیز قبل از پیوند، مصرف داروهای ایمنوساپرسیو و داروهای ضد رد پیوند با بروز کانسر ارتباطی نداشتند. میزان بروز کانسر، کمتر از آمار ارایه شده از سایر مراکز بود که می توان کوتاه بودن زمان پیگیری و کم بودن شیوع کانسر در جمعیت عادی شهر را در آن دخیل دانست. بروز بدخیمی 28 برابر جمعیت عادی شهر بود. مرگ و میر در بیماران پیوندی دچار کانسر نسبت به بیماران پیوندی بدون کانسر افزایش می یابد که لزوم بررسی های روتین بیماران چه قبل و چه بعد از پیوند را تایید می کند.

مقدمه: گرچه روزه داری از وظایف اساسی مسلمین محسوب می شود. لیکن در برخی موارد، بعضی بیماران از این امر مستثنی هستند. تاکنون بیش از 8000 مورد پیوند کلیه در ایران انجام گرفته است و به تدریج سوال روزه داری در بیماران پیوندی به طور اساسی تری مطرح می شود به منظور روشن ساختن تاثیر روزه داری در این بیماران، مطالعه ای آینده نگر از سال 1373 تا 1375 انجام گرفت.مواد و روشها: 41 ماه روزه داری در 19 بیمار با عملکرد طبیعی کلیه پیوندی با 20 بیمار پیوند کلیه که روزه نگرفته بودند مورد مقایسه قرار گرفت. هر دو گروه از حیث سن، جنسیت، عملکرد کلیه، تاریخچه پس زدگی حاد، میانگین فاصله زمانی از پیوند و داروهای مضعف سیستم ایمنی مشابه بودند.یافته ها: میانگین سطح سرمی کراتینین قبل و بعد از ماه رمضان در گروهی که روزه گرفته بودند به ترتیب عبارت بود از: 0.24±1.07 و 0.22±1.80 میلی گرم درصد میلی لیتر و در گروهی که روزه نگرفته بودند این مقادیر به ترتیب عبارت بود از 0.24±1.0 و 0.28±1.03 میلی گرم در صد میلی لیتر.نتیجه گیری:این مطالعه به خوبی نشان داد که بیماران دارای پیوند کلیه که از عملکرد خوب کلیوی برخوردارند. می توانند بدون نگرانی از صدمات کلیوی روزه بگیرند. گرچه انجام مطالعات در سطح وسیعتر به روشن ساختن بیشتر این موضوع کمک خواهد کرد.

 اهداف: کیفیت زندگی از فاکتورهای پیشگویی کننده مرگ در بیماران مبتلا به مرحله انتهایی نارسایی کلیه است و مهم ترین مقیاس برای بیان نتایج و عواقب سلامتی در این بیماران محسوب می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی کیفیت زندگی در بیماران پیوند کلیه در تهران انجام شد .روش ها: این پژوهش، مطالعه ای توصیفی- تحلیلی است که روی 220 بیمار پیوند کلیه مراجعه کننده به کلینیک پیوند و نفرولوژی دو بیمارستان منتخب شهر تهران در سال 1388 انجام شد. ابزار گردآوری داده شامل پرسش نامه های اطلاعات فردی و کیفیت زندگی ویژه بیماران پیوند کلیه (KTQ-25) بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آلفای کرونباخ 0.93 تعیین و پرسش نامه ها توسط بیماران تکمیل شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 16 و روش های آمار توصیفی و تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: میانگین کیفیت زندگی 1.27 ± 4.9 به دست آمد و بیشترین نمره کیفیت زندگی مربوط به بعد ظاهر و کمترین نمره مربوط به بعد ترس بود. بین میزان کیفیت زندگی بر حسب جنس (p<0.001)، نوع بیماری زمینه ای ((p=0.02، نوع شغل ( (p=0.002و میزان رضایت مندی از وضعیت اقتصادی ( (p=0.02تفاوت معنی داری مشاهده شد.نتیجه گیری: بیماران پیوند کلیه شهر تهران از نظر کیفیت زندگی در وضعیت متوسط قرار دارند .

پیگیری وضعیت بیماران پیوند کلیه برای تامین سلامت عضو پیوندی و گیرنده آن مهمترین هدف پزشک در درمان نارسایی های غیر قابل برگشت کلیه می باشد. به همین دلیل از ابتدای معرفی عمل پیوند، تحقیق و پژوهش برای ارزیابی وضعیت بیمار و پیش بینی نارسایی های عضو پیوندی ذهن محققین را به خود مشغول داشته است. در یک بررسی یک ساله در 30 گیرنده کلیه، عوامل معمول مربوط به کارکرد کلیه پیوندی، زیر گروه های گلبول های سفید و گیرنده اینترلوکین، مورد بررسی قرار گرفت. بیماران در دو گروه پیوند موفق و رد پیوند قرار گرفتند. گروه پیوند موفق بدون هیچ عارضه خاص به عنوان گروه کنترل پیوند نیز در نظر گرفته شد.نتایج مربوط به عوامل بیوشیمیایی کارکرد کلیه پیوندی نشان داد که کراتینین در هر دو گروه پیوند موفق و رد پیوند 48 ساعت بعد از پیوند کاهش معنی داری نسبت به قبل از پیوند داشته است (p<0.006) اما مقدار سرمی کراتینین 48 ساعت بعد از پیوند در گروه رد پیوند به لحاظ آماری از گروه پیوند موفق بیشتر بوده است (p<0.006).ارزیابی اسیداوریک در دو گروه نشان می دهد که از نظر آماری اختلاف میانگین غلظت آن قبل از پیوند و 48 ساعت بعد از پیوند معنی دار نمی باشد. اما نکته جالب آن که در گروه پیوند موفق غلظت سرمی اسیداوریک 48 ساعت بعد از پیوند نسبت به قبل از پیوند کاهش قابل ملاحظه آماری نشان می دهد (p<0.00001) لذا می توان گفت اسیداوریک شاید شاخص خوبی برای پیش بینی موفقیت پیوند باشد.در هر دو گروه در 48 ساعت بعد از پیوند، BUN به میزان قابل ملاحظه ای کاهش یافت (p<0.00001) ولی میانگین مقدار سرمی BUN، 48 ساعت بعد از پیوند در گروه رد پیوند به طور چشمگیری بیشتر از گروه پیوند موفق بوده است (p<0.01)، یعنی شاخص نسبتا خوبی به همراه اسیداوریک برای برآورد موفقیت پیوند می باشد.ارزیابی عوامل خونی در بیماران پیوندی نشان داد که شمارش کل سلول های سفید خون (WBC) در 48 ساعت بعد از پیوند و زمان تشخیص حملات رد پیوند تفاوت معنی داری در بین دو گروه ندارد. اما نکته جالب اینکه تعداد و درصد نوتروفیل ها تحت تاثیر حمله دفع می باشد و به طور قابل ملاحظه ای افزایش می یابد.از طرف دیگر هر چند رد پیوند فعالیتی ایمونولوژیک است، اما درصد و تعداد لنفوسیت های در گردش طی حملات دفع افزایش نیافته است، بلکه با کمال تعجب در موقع حملات رد پیوند به نسبت 48 ساعت بعد پیوند کاهش معنی داری نیز نشان می دهد (p<0.006) (اثر داروهای سرکوبگر ایمنی).در مورد مونوسیت ها می توان گفت درصد یا تعداد آنها تحت تاثیر انتقال عضو یا حمله دفع پیوند قرار نگرفته است.